zaterdag, augustus 11, 2007

CHI-KA meisje


Vervuld van een onbeschrijflijk verdriet wil ik jullie laten weten dat Chi-Ka vanmorgen op 11 augustus om 11:15 uur naast het spoor achter de Soesterduinen in de provincie Utrecht dood is aangetroffen. Zij is aangereden door een trein. Ik heb haar meegenomen en begraven in mijn tuin.
Na drie weken verbouwen, dingen regelen en de komst van een gedeukte koelkast wilde ik zo graag met de honden een dagje uit naar het prachtige natuurgebied de Soesterduinen, bij Soest.
Uit vorige bezoeken was gebleken dat Chi-Ka, die het gebied niet goed kent, elke keer redelijk snel weer terug was na even achter een konijn in de bossages te hebben gerend of zich te hebben uitgeleefd en nooit verder ging dan de bosstrook die om de duinen gelegen is.
En ik wilde haar die kans na 3 weken relatief korte wandelingen vanwege de verbouwing graag gunnen.

Het ging ook goed, totdat ze met zijn vieren gingen rennen en er even later maar drie terug kwamen, Aztec, Angel en Zena...
Hierop volgde een 20 uur durende zoek- en fluittocht waarbij ik de nacht voor een groot deel in de duinen en een deel in de auto heb doorgebracht. Ik bracht de politie, de dierenambulance, amivedi, de spoorwegpolitie en een ieder die in het gebied rondliep op de hoogte.

s'Morgens vroeg, vlak na zonsopgang liep ik de zandvlakte in en ik wist, Chi-Ka is hier niet meer...Ik hield mijzelf voor, ze is het bosgebied achter de weg achter de bosrand rond de duinen ingelopen en weet de weg terug niet meer, ik moet wachten tot er wordt gebeld, tot iemand haar ziet lopen en denkt, mmm vreemd, zo'n hond alleen.

Chi-Ka droeg haar twee hondenbellen en haar EHBO K9 tuig. En niemand, niemand had haar na haar verdwijnen gezien...

Haar dood verscheurt mijn hart en ik kan zo veel niet begrijpen, waarom zij, waarom nu, waarom zo jong, waarom was ik ├╝berhaupt naar de Soesterduinen gegaan, waarom had ik haar los gelaten?

Ik huil mijn ogen uit mijn kop, ben kapot, gesloopt door slaapgebrek, pijn in mijn borst en de uren lopen door het enorme gebied.

Ik zal jullie de foto's laten zien die ik gemaakt heb na haar verdwijnen en de laatste foto's die ik van Chi-Ka maakte.
De gedachte dat ik haar nooit meer zal zien huppelen, nooit meer gek zal zien doen, dat ik nooit meer mijn hoofd op haar zij kan leggen tijden het tv kijken, dat zij nooit meer mijn armen zal likken en mij schalks zal aankijken om maar een hap van mijn bord te krijgen, dat ik niet meer met haar ga hardlopen of me rot zal fietsen om haar snelheid bij te houden verteert mijn ziel.
Het feit dat haar ontroerende schoonheid niet meer van deze wereld is en slechts een herinnering is is bijkans onverdragelijk.

Ik dank mijn geweldige buurvrouwen Ilse en Carien die vrijdag in de avond kwamen om hondenbrokken, roggebrood, kaas, een vest en een deken te brengen en mee te zoeken.
Ik dank de man die later Gerrit bleek te heten die mij s'nachts een deken, een appel en een mandarijn kwam brengen en s'morgens opnieuw de duinen in kwam om mij te zoeken met thee in een thermosfles en 2 witte boterhammen met kaas. Ik dank hem voor het feit dat hij vervolgens met mij nogmaals het hele bosgebied rondom de duinen heeft doorgestruind.
Hij was degene die perce met mij op het afbraakterrein wilde kijken waar de oude Kodakfabriek stond...waarachter de spoorlijn loopt en waar precies daar, later, Chi-Ka werd gevonden.
Ik dank Ilse omdat zij mij naar Soest heeft gereden om daar naast de spoorlijn Chi-Ka uit de berm te tillen en mee te nemen naar huis.
Ik dank Elsbeth omdat zij mij heeft geholpen om een graf te graven in mijn achtertuin en samen met mij afscheid heeft genomen en Chi-Ka samen met mij heeft begraven.
Een minuut nadat de honden terug waren gekomen zonder Chi-Ka. De richting waarin zij verdween...

Zolang hebben we gewacht...en gefloten...

s'Nachts zag ik twee uilen die nieuwsgierig boven ons lage rondjes vlogen terwijl Aztec, Angel en Zena kaarsrecht als Masaikrijgers, zittend in het zand rondom mij bovenop de hoogste duin, staarden in de richting van de bosrand waarin Chi-Ka was verdwenen, de kant van de spoorlijn.

s'Morgens, vlak na zonsopgang, de Soesterduinen:


De kraai, die zich kraaiend liet fotograferen, bovenop de boom en toen wegvloog....

Aztec, wachtend op wat komen gaat...

De plek waar alle honden water en wat lekkers kregen voor zij met zijn vieren heerlijk gingen rennen...

De laatste foto's van Chi-Ka...

5 opmerkingen:

Elsbeth zei

Lieve Andrea
Onvoorwaardelijke liefde is het grote geschenk dat jij Chi-Ka hebt gegeven. Een groter goed bestaat niet.
Ze vliegt nu met jullie mee als een vrij sterretje aan de hemel en heeft haar plekje in je hart.
Ze was onbeschrijflijk mooi, zowel van geest als lichaam.
Liefs Elsbeth



Waar ben je?

Ben je in de hemel
Of ben je ook bij mij
Waar je dan ook bent..
Voel je je er blij?
Is het er ook mooi,
En voel je er geen pijn
Voel je daar geen zorgen
Is het fijn om er te zijn?
Mis je mij nu ook
Zo erg als ik jou mis
Ben ik nog in je gedachten,
Hoe fijn het daar ook is
Kun je me nog horen
Als ik fluister tegen jou
Ben je misschien toch bij me
En weet dat ik van je hou

Anoniem zei

Lieve Andrea

Woorden schieten hier te kort. Wat een vreselijke schrik toen ik je bericht las en nu dus hier het verdere verdrietige relaas. Het is heel heel erg, maar ga je alsjeblieft geen verwijten maken. Huil je verdriet, maar denk ook vooral aan de mooie momenten met Chi Ka. Jij hebt haar liefde gegeven en zij jou. Chi Ka had bij jou een vrij leven bij de best mogelijke baas/bazin. Ik wens je heel veel sterkte kracht enz. toe en we denken aan je.

Heel veel liefs van Bianca (en Joop en Julian)

Miranda zei

Lieve Andrea,

Woorden schieten te kort, de brok in mijn keel verhinderen mij te zeggen, hoe moeilijk ik het vind, jou te troosten in deze zware tijd.

Meiske we denken aan je en staan je bij in gedachten met dit zware verlies.

Chi Ka, rust zacht meisje. In onze ogen was het jouw tijd nog niet, maar blijkbaar toch wel.

Heel veel kracht toegewenst en dat het verdriet op een dag hele wondermooie herinneringen mogen worden.

Veel liefs en een hele dikke knuffel van Miran en Peter (en onze meute)

Bettina zei

Hoi lieve Andrea,

ik heb ook nog steeds een brok in mijn keel... durfde nog niet bij jou aan te bellen.
We gaan nu twee weken met vakantie en ik hoop dat we daarna een rustig momentje kunnen pikken om te praten.

Liefs, Bettina

yvonne zei

Lieve Andrea


Woorden van troost zijn snel gegeven,over de tijd die alle wonden heelt.
Maar weten zij wat jullie hebben gedeeld?
Echte vriendschap,zo zeldzaam in het leven.

Een half jaar geleden huilde jij met mij voor het verlies van Sasja.

Jouw nummer heb ik niet dus kan ik je niet bellen.
Jouw email heb ik niet dus kan ik je niet mailen.
Maar jouw verdriet ken ik wel dus huil ik nu met jouw mee.

Voel je niet schuldig meis want een betere baas had zij zich niet kunnen treffen.

Heel veel sterkte Andrea met dit verlies.

Yvonne en Yenti